Skarga kasacyjna

Ostróda, dnia 20 marca 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny Izba Ogólnoadministracyjna Wydział II ul. Piotrowska 10 00-001 Warszawa

za pośrednictwem: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku VII Wydział Orzeczniczy ul. Długa 10 80-001 Gdańsk

Skarżąca: Anna Kowalska ul. Słoneczna 2 10-001 Olsztyn reprezentowana przez radcę prawnego Jana Nowaka

Organ administracyjny: Urząd Miasta Ostróda w ul. Mickiewicza 1 14-100 Ostróda

Uczestnik postępowania: Piotr Wiśniewski ul. Krótka 3 14-100 Ostróda

II GSK 1234/22

SKARGA KASACYJNA

Anna Kowalska od wyroku z dnia 15 lutego 2023 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (II SA/Gd 5678/22) w sprawie ze skargi Anny Kowalskiej na postanowienie Urzędu Miasta Ostróda w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Działając na podstawie o przedstawionego pełnomocnictwa, na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; zwanej dalej p.p.s.a.) zaskarżam w całości wskazany wyżej wyrok z dnia 15 lutego 2023 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Sądowi pierwszej instancji zarzucam w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: 1. Naruszenie art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącej, w    sytuacji gdy nie zaszły okoliczności do odstąpienia od zakazu reformationis in peius; 2. Naruszenie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku jakiegokolwiek ustosunkowania    się do zarzutu skargi, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w    zakresie powołanych podstaw zaskarżenia. Kontrola działalności administracji okazała    się być w tym zakresie niepełna, gdyż nie wykazano, dlaczego zarzut skarżącej okazał się    być bezzasadny. Tego typu naruszenie przepisów postępowania ogranicza również    kontrolę instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie dając poznać przesłanek,    jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji przy uznaniu niezasadności podstaw    zaskarżenia; 3. Naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wobec niezastosowania środka    określonego w ustawie w stosunku do naruszenia przez zaskarżony organ art. 138 § 1 pkt    2 in fine k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 105 k.p.a., które miało istotny    wpływ na treść rozstrzygnięcia

wnoszę o:

1. Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu    Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; 2. Zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych; 3. Rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym - w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a.

UZASADNIENIE

I

Sąd pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie, powołując się na przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. (niezwiązanie granicami skargi), jednakże nie dostrzegł zarazem, że wydając tego typu orzeczenie, rozstrzygnął w istocie na niekorzyść skarżącej, czym dopuścił się naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że wyrok Sądu pierwszej instancji jest niekorzystny w stosunku do zaskarżonego postanowienia organu administracji publicznej. Skoro (co jest bezsporne) skarżąca od początku zwalczała pogląd Urzędu Miasta Ostróda w Ostródzie, co do zawieszenia postępowania administracyjnego, zarzucając mu przede wszystkim brak wykazania związku między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a toczącym się postępowaniem, a jednocześnie Urząd Miasta Ostróda uchylił to postanowienie, podzielając przy tym stanowisko skarżącej, to w żadnym razie nie będzie korzystnym uwzględnieniem skargi sytuacja, w której Sąd kwestionuje pogląd organu (Urzędu Miasta Ostróda) i skarżącej co do braku podstaw do zawieszenia postępowania i uznaje, że nie było przeszkód formalnych do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Co więcej, Sąd pierwszej instancji poprzez ograniczenie się jedynie do uchylenie korzystnego (ad meritum) postanowienia Urzędu Miasta Ostróda (nie w tym zakresie, w jakim żądała tego skarżąca) spowodował jednocześnie pozostawienie w obrocie prawnym niekorzystnego dla skarżącej aktu organu pierwszej instancji (postanowienia Urzędu Miasta Ostróda). Tego zaś typu wynik sprawy sądowej stanowi, na tle niniejszej sprawy, ewidentne pogorszenie sytuacji skarżącej w stosunku do tej, jaka istniała przed podjęciem decyzji o zaskarżeniu postanowienia Urzędu Miasta Ostróda z przyczyn formalnych (w interesie praworządności). To wszystko świadczy niezbicie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dopuścił się naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że spełnienie żądań skarżącej doprowadziłoby do ostatecznego załatwienia sprawy poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia Urzędu Miasta Ostróda i poprzedzającego go postanowienia Urzędu Miasta Ostróda (mocą art. 135 p.p.s.a.). Skutkiem natomiast wydanego wyroku jest obiektywnie istniejąca po stronie skarżącej niekorzyść w stosunku do stanu istniejącego przed wniesieniem skargi.

II

Przechodząc obecnie do uzasadniania drugiej podstawy kasacyjnej, należy już na wstępie krytycznie ocenić tego typu praktykę, w której Sąd pierwszej instancji, orzekając w ramach braku związania zarzutami skargi, zupełnie pomija, ignoruje i nie ustosunkowuje się do konkretnie wyeksponowanych i profesjonalnie uzasadnionych podstaw zaskarżenia. Tego typu sytuacja jest - w ocenie skarżącej - niedopuszczalna; stanowi w istocie ograniczenie kontroli działalności administracji przez Sąd. Skoro skarżąca przedstawiła konkretny zarzut przeciw legalności zaskarżonego postanowienia, to obowiązkiem Sądu pierwszej instancji (nawet wówczas, gdy orzeka wyłącznie w ramach klauzuli niezwiązania podstawami skargi - art. 134 § 1 p.p.s.a.) jest również ustosunkowanie się do zarzutów powołanych przez skarżącą; dokonanie ich oceny i zasadności bądź bezzasadności, a więc pełnej kontroli działalności administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. Ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że skarga podlega uwzględnieniu z innych przyczyn niż w niej wskazane (bez dopełnienia przyczyn odmowy uznania zasadności powołanych zarzutów), narusza nie tylko powołany przepis art. 3 § 1 p.p.s.a., ale również stanowi naruszenie art. 141 § 4 tej ustawy, gdyż uzasadnienie takie jest w istocie niepełne i nie pozwala następnie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, aby ten w trakcie rozpoznawania skargi kasacyjnej poznał motywy, jakimi kierował się sąd niższej instancji przy nieuwzględnianiu zarzutów skarżącej.

III

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej, gdyż nie dostrzegł, że zaskarżony organ naruszył swym rozstrzygnięciem art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 105 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na jego treść. Sąd nie zastosował zatem środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., czym dopuścił się naruszenia tego przepisu, który w sprawie - i w tym konkretnym zakresie - znajdował zastosowanie. Ponownie wskazać należy, że organ niewłaściwe zastosował powołanie przepisy procedury administracyjnej, bowiem zamiast zastosować jej z odpowiedniością (art. 144 k.p.a.) postanowił zastosować je wprost, doprowadzając do bezzasadnego (nieznajdującego podstaw w art. 105 k.p.a.) umorzenia postępowania wpadkowego w przedmiocie zawieszenia postępowania, gdy tymczasem należało ograniczyć rozstrzygnięcie wyłącznie do uchylenia zaskarżonego postanowienia, pomijając ostatni człon art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Jeszcze raz wypadnie wskazać, że bezzasadności postanowienia nigdy nie należy łączyć z bezprzedmiotowością postępowania, a jego umorzenie może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zajdą (zostaną wykazane) okoliczności, o jakich mowa w art. 105 k.p.a. Powtórnie należy też przypomnieć pogląd piśmiennictwa, gdzie zaznacza się, że w postępowaniu zażaleniowym można zastosować wprost przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. (tj. uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie) wyłącznie wtedy, gdy przedmiotem zażalenia jest postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W innych wypadkach ograniczyć się należy wyłącznie do uchylenia zaskarżonego postanowienia (por. Adam Zieliński, Glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r., IV SA/Wa 1234/19, LEX/el. 2020). Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wydając zaskarżony wyrok, nie dostrzegł opisanego wyżej naruszenia prawa (uznał te zarzuty za nieusprawiedliwione w sposób dowolny i bez uzasadnienia), to słuszna jest podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przez tenże Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem obowiązkiem Sądu było w tej sytuacji zastosowanie tego przepisu także w takim zakresie, w jakim wskazywała na to skarżąca. Innymi słowy, odmowa zastosowania powołanej normy - także w tym zakresie, w jakim żądała tego skarżąca - była bezzasadna, a wada ta miała wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy, a zatem wnoszę o jej uwzględnienie.

(-) Jan Nowak radca prawny

Załączniki: 1. Dwa odpisy skargi kasacyjnej; 2. Pełnomocnictwo ogólne; 3. Dowód uiszczenia wpisu i opłaty skarbowej.

Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. oświadczam niniejszym, że zrzekam się rozprawy na skutek wniesienia tejże skargi kasacyjnej i wnoszę, aby Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotową skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym.

(-) Jan Nowak